Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, μία από τις σημαντικότερες πολιτικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 93 ετών, την ίδια ημέρα που είχε τα γενέθλιά του.
Ο εκλιπών διετέλεσε για πολλά χρόνια βουλευτής της ΕΡΕ και της Νέας Δημοκρατίας, καταλαμβάνοντας σπουδαίες υπουργικές θέσεις, ενώ υπηρέτησε και ως ευρωβουλευτής, καθώς και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 1993-1997.
Διαβάστε: Η ιστορική οικία του Μητσοτάκη γίνεται πολυτελές συγκρότηµα: Η δύσκολη απόφαση για την πώληση, η κατεδάφιση και τα νέα σχέδια για το σπίτι
Ποιος ήταν ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης
Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου του 1933. Ως νομικός και πολιτικός, η πορεία του σημαδεύτηκε από πολυετή κοινοβουλευτική παρουσία, υπουργικές θητείες, συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τη θέση του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας (1993 – 1997).
Θεωρείται μία από τις μακροβιότερες και πιο έμπειρες πολιτικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ελλάδας, με κοινοβουλευτική θητεία που ξεπερνά τις τέσσερις δεκαετίες. Ήταν ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ και το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961.
Μετά τις νομικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και την περαιτέρω εξειδίκευσή του στο Εταιρικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ (Δυτική Γερμανία), ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Το 1960, αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκείνη την περίοδο, γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του, του ανέθεσε τη σύνταξη εισηγήσεων και αργότερα τον όρισε υποψήφιο βουλευτή της ΕΡΕ για τη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών.
Η κοινοβουλευτική του πορεία ξεκίνησε με την εκλογή του στις εκλογές του 1961, ενώ επανεκλέχθηκε στις εκλογές των ετών 1963, 1964, καθώς και στις επόμενες (στη Β΄ Αθηνών από το 1974 έως το 1996 και Επικρατείας το 2000).
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, τον Ιούλιο του 1968, συνυπέγραψε ανακοινώσεις για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Οι αρχές τον περιόρισαν, απαγορεύοντάς του την έξοδο από τη χώρα, και μετά τη σύλληψή του τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, συνεπεία της σύνδεσής του με την οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες», ακολούθησε ανάκριση στο ΕΑΤ/ΕΣΑ και πεντάμηνος περιορισμός σε πλήρη απομόνωση.
Μετά τη μεταπολίτευση, διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (1974) και ακολούθως, εκλεγείς με τη Νέα Δημοκρατία, ανέλαβε υφυπουργός Εξωτερικών (1974-1975), υπουργός Εμπορίου (1975-1977), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977-1980), υπουργός Εθνικής Άμυνας (Κυβέρνηση Συνεργασίας, 1989), Εμπορίου (Οικουμενική Κυβέρνηση, 1989), Εθνικής Άμυνας (1990-1993) και Δικαιοσύνης (1992).
Επιπλέον, υπήρξε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985-1996) και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1994-1997). Το 1989, διαφοροποιήθηκε από την πλειοψηφία, διαφωνώντας με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Στη διάρκεια της λαμπρής πολιτικής του σταδιοδρομίας, υπηρέτησε ως γραμματέας του προεδρείου της Βουλής (1961-1963), γραμματέας της επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος (1963) και κοσμήτορας της Βουλής (1965-1967). Ήταν μόνιμο μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις για τη σύνδεση με την ΕΟΚ (1962-1967) και συμμετείχε σε κοινοβουλευτικές ομάδες του ΝΑΤΟ.
Από τον Ιανουάριο του 1998 έως τον Αύγουστο του 2010, προήδρευσε του «Ινστιτούτου Κ. Καραμανλής». Ένα χρόνο νωρίτερα, τον Μάιο του 2009, αποχώρησε από την πολιτική, έχοντας συμπληρώσει 48 χρόνια ενεργούς παρουσίας.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης συνέγραψε πολυάριθμες μελέτες νομικού και πολιτικού περιεχομένου, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: «Η ονομαστική μετοχή» (1960), «Η ΕΟΚ και το Εταιρικόν Δίκαιον» (1970), «Η αλλαγή στο εδώλιο» (1984), «Αποκατάσταση Ιστορικών Αληθειών» (1985), «Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον» (1989), «Συνταγματικοί Προβληματισμοί» (1993), «Η Ελλάδα Μπροστά στο 2000: Ένα Νέο Συνταγματικό Πλαίσιο» (1998), «Η Βουλευτική Ασυλία» (2000), «Οι Τρεις Απειλές του Αιώνα» (2002), «Πολιτι(στι)κή φωτογραμμετρία» (2005), «Η Μεταναστευτική Πολιτική της Ευρώπης» (2006), «Η Αναγκαία Αναθεώρηση» (2006), «Τυφλοί στρατοί-Η Δύση και η Απειλή του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού» (2008), «Αναζητώντας την Τέχνη» (2008) και η δίγλωσση έκδοση «5 Χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2004-2009» (2009). Επίσης, δημοσίευσε πολλά άρθρα με πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα. Πραγματοποίησε επίσημες επισκέψεις στην Αγγλία, τη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ.
Για την πολυετή προσφορά του στην πολιτική, τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος, καθώς και με άλλα ανώτερα παράσημα διαφόρων κρατών.
