Η Μαρία Καρυστιανού, επικαλούμενη «επικοινωνιακή δολιοφθορά» από «προβοκάτορες εισοδιστές», επιχειρεί να δικαιολογήσει τις μαζικές αποχωρήσεις από το κόμμα της, την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Σύμφωνα με πληροφορίες, η κ. Καρυστιανού θεωρεί ότι όσοι εκδηλώνουν την απογοήτευσή τους δρούσαν κατ’ εντολή αντίπαλων πολιτικών σχηματισμών, με σκοπό την εξυπηρέτηση «αλλότριων» συμφερόντων. Παρόλο που η εκτίμηση αυτή μοιάζει με θεωρία συνωμοσίας, προβάλλεται έντονα από τα επικοινωνιακά δίκτυα που διατηρεί υπό τον έλεγχό της. Η ίδια και οι συνεργάτες της, όπως η Μ. Γρατσία, υπαινίσσονται ότι έπεσαν θύματα καλά οργανωμένης υπονόμευσης από άτομα που παρίσταναν τους αθώους υποστηρικτές, ενώ εξυπηρετούσαν «ξένα» συμφέροντα.
Ενδεικτικό της επικοινωνιακής αντεπίθεσης είναι σχόλιο υποστηρικτή της στα social media: «Οι φίρμες της κοινωνίας που έπεισαν και έσπρωξαν την κ. Καρυστιανού στην ανακοίνωση πολιτικού φορέα πήγαν, κάθισαν στα πόστα του κόμματος και σε επιλεγμένο τάιμινγκ βγάζουν ανακοινώσεις αποχώρησης, ώστε να δημιουργήσουν την εντύπωση μιας προβληματικής και ανήμπορης Καρυστιανού. Γνωστό το έργο. Οργανωμένο σε σκοτεινές σπηλιές. Μια αλήτικη στάση, γεμάτη αναξιοπρέπεια. Αν υπήρχε αξιοπρέπεια, οι αποχωρήσεις θα γίνονταν σιωπηλά, χωρίς τις τυμπανοκρουσίες. Φοβερό να δηλώνεις αποχώρηση από πολιτικό φορέα και να γίνεσαι πασίγνωστος, ενώ όταν δήλωνες συμμετοχή σε ήξεραν απλώς μόνο οι φίλοι σου και το περιβάλλον σου. Ναι, ελέω Καρυστιανού, οι αποχωρούντες από δίπλα της έγιναν πασίγνωστοι».
Αδιέξοδο
Ο επικοινωνιολόγος Νίκος Καραχάλιος, που είχε αποχωρήσει νωρίς από το κόμμα, σχολιάζει τις εξελίξεις, αναφέροντας: «Αυτό που ζούμε σήμερα με την αυτοδιάλυση του πολιτικού εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστιανού είναι για μένα μια πικρή δικαίωση. Πικρή, γιατί κανείς δεν χαίρεται όταν μια προσπάθεια που στήριξαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι οδηγείται σε αδιέξοδο. Και δικαίωση, γιατί όσοι από την πρώτη στιγμή επισημάναμε ότι υπήρχαν σοβαρά πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα αντιμετωπιστήκαμε ως εχθροί. Σήμερα, όμως, οι αποχωρήσεις στελεχών και οι δημόσιες συγκρούσεις δείχνουν ότι οι ανησυχίες αυτές δεν ήταν προσωπικές εμμονές. Στην πολιτική, τελικά, τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Όταν ξεκινάς με πρωτοφανή κοινωνική αποδοχή και μέσα σε λίγους μήνες τη βλέπεις να καταρρέει, κάτι έχει πάει λάθος. Όταν ένα εγχείρημα δημιουργεί τεράστιες προσδοκίες και στη συνέχεια αδυνατεί ακόμη και να αποκτήσει στοιχειώδη οργανωτική συνοχή, το πρόβλημα δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στους “άλλους”».
Συνεχίζει, τονίζοντας: «Κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα εντοπίζεται στον τρόπο που ασκήθηκε η ηγεσία. Ένα εγχείρημα που γεννήθηκε ως υπόσχεση συμμετοχικής δημοκρατίας εξελίχθηκε σε ένα κλειστό σύστημα λήψης αποφάσεων. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πολιτική του αποτυχία. Οι πολίτες πίστεψαν ότι θα δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό από τα παραδοσιακά κόμματα. Πίστεψαν στις ανοιχτές διαδικασίες, στη συλλογικότητα και στη συμμετοχή. Αντί γι’ αυτό, είδαν εσωτερικές συγκρούσεις, αποχωρήσεις, αλληλοκατηγορίες και διαψευσμένες προσδοκίες. Αυτή είναι η πραγματική προδοσία. Όχι απέναντι σε πρόσωπα, αλλά απέναντι σε μια ιδέα. Προδόθηκε η ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής οργάνωσης. Και, όταν διαψεύδεις την ελπίδα, η ζημιά είναι πολύ μεγαλύτερη από μια εκλογική ήττα. Γιατί απογοητεύεις ανθρώπους που πίστεψαν ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει. Από εκεί και πέρα, η αξιοπιστία κρίνεται και από τη συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων».
«Όταν ένας πολιτικός χώρος οικοδομεί την ταυτότητά του πάνω σε συγκεκριμένες καταγγελίες, είναι λογικό να κρίνεται αυστηρά για το αν οι ίδιες του οι επιλογές συμβαδίζουν με όσα δημόσια υποστηρίζει. Η πολιτική δεν συγχωρεί τις μεγάλες αντιφάσεις. Και γι’ αυτό πιστεύω ότι η κρίση που βιώνει σήμερα το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν είναι αποτέλεσμα συνωμοσιών ούτε επικοινωνιακών επιθέσεων. Είναι κυρίως αποτέλεσμα των δικών του επιλογών. Η πολιτική είναι σκληρή. Και τελικά δεν επιβραβεύει ούτε τις αυταπάτες ούτε την οργανωτική ανεπάρκεια. Επιβραβεύει την αξιοπιστία, τη συνέπεια και την ικανότητα να μετατρέπεις την κοινωνική εμπιστοσύνη σε σοβαρή πολιτική πρόταση. Όταν αυτά χαθούν, η κοινωνία αποσύρει την εμπιστοσύνη της με την ίδια ταχύτητα που κάποτε την πρόσφερε», καταλήγει ο κ. Καραχάλιος, εκ των πρώτων συνεργατών της κ. Καρυστιανού, που ωστόσο διαφοροποιήθηκε πριν ακόμη από τη διακήρυξη του κόμματος «Ελπίδα». Πολλά στελέχη που βρέθηκαν κοντά στο πολιτικό εγχείρημα και είδαν την οργάνωση του κόμματος, θεωρούν ότι αυτό δεν θα καταφέρει καν να φτάσει στην κάλπη.
Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά
