Τραυματισμοί Πυροσβεστών και Πλήγμα στην «Καρδιά» της Πράσινης Κασσάνδρας
Στην Χαλκιδική, και συγκεκριμένα στο δάσος της Σίβηρης, που αποτελεί τον μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου της χερσονήσου της Κασσάνδρας με πυκνή μεσογειακή βλάστηση και επιβλητικά πεύκα, μαίνεται εδώ και ώρες μια μεγάλη και καταστροφική πυρκαγιά. Η πύρινη λαίλαπα έχει ήδη αφήσει πίσω της κατεστραμμένες παραθεριστικές κατοικίες, έχει προκαλέσει σοβαρές ζημιές στον βιολογικό καθαρισμό της Σίβηρης και έχει αναγκάσει τις Αρχές να προχωρήσουν στην άμεση απομάκρυνση εκατοντάδων κατοίκων και παραθεριστών, κυρίως διά θαλάσσης, από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Σίβηρης και Φούρκας.
Παράλληλα, δύο πυροσβέστες υπέστησαν τραυματισμούς κατά την επιχείρηση κατάσβεσης.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το συγκεκριμένο δάσος είχε καταφέρει να γλιτώσει από τις φονικές πυρκαγιές του 2006, οι οποίες είχαν κατακάψει το νότιο τμήμα της χερσονήσου της Κασσάνδρας (7.7000 στρέμματα) και είχαν φτάσει μέχρι τα όρια του οικισμού Κασσανδρινού, μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σημερινό μέτωπο της φωτιάς.
Η αξία του συγκεκριμένου δάσους έχει χαρακτηριστεί ανεκτίμητη τόσο για το τοπικό οικοσύστημα όσο και για τον τουρισμό. Η σημασία του αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά την τεράστια πυρκαγιά του 2006, η οποία είχε αφανίσει το 50% της νότιας και κεντρικής Κασσάνδρας, μετατρέποντας τα εναπομείναντα δάση σε κρίσιμους πυρήνες για την οικολογική αναγέννηση. Η δημιουργία, το 1993, του αμφιθεάτρου της Σίβηρης, όπου φιλοξενείται το Φεστιβάλ Κασσάνδρας, μέσα στον δασικό όγκο, είχε καθιερώσει την ευρύτερη περιοχή της Σίβηρης ως σημείο αναφοράς για τα καλοκαιρινά πολιτιστικά δρώμενα, προσελκύοντας ντόπιους και τουρίστες, όπως μετέδωσε το ΑΠΕ ΜΠΕ.
Όσοι έχουν διασχίσει την περιοχή της Κασσανδρείας, έχουν ταξιδέψει στον δρόμο που συνδέει τη διασταύρωση της Σίβηρης με τη Φούρκα, έχουν περπατήσει στα μονοπάτια της πευκόφυτης γης ή έχουν απολαύσει τη θάλασσα στις υλοστεφείς ακτές της Σίβηρης και της Ελάνης, γνωρίζουν πολύ καλά την αισθητική ταυτότητα αυτού του πράσινου πνεύμονα, η οποία συντίθεται από τη δροσιά, τον καθαρό αέρα και την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση. Μετά την καταστροφή των τεράστιων εκτάσεων το 2006, τα πιο πράσινα ή λιγότερο πληγέντα τμήματα της δυτικής πλευράς λειτούργησαν ως πολύτιμα καταφύγια για την άγρια ζωή και ως πηγές για αναδάσωση, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της οικολογικής ισορροπίας σε σημαντικό βαθμό.
