Ευάγγελος Βενιζέλος, στο άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής» με τίτλο «Η προεκλογική δοκιμασία της εθνικής στρατηγικής», εκφράζει θετική αποτίμηση για την παρέμβαση του πρωθυπουργού στον ΟΗΕ. Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, ο πρωθυπουργός παρουσίασε «με πληρότητα» τις ελληνικές θέσεις σχετικά με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στις 29 Οκτωβρίου. Η παρέμβαση αυτή πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ανοιχτής συζήτησης υψηλού επιπέδου για τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια, η οποία διοργανώθηκε υπό την ελληνική προεδρία του Συμβουλίου, με τον πρωθυπουργό να προεδρεύει. Ο κ. Βενιζέλος χαρακτηρίζει την παρέμβαση «αναμφίβολα σημαντική».
Ο αρθρογράφος, ωστόσο, επισημαίνει ότι η εν λόγω παρέμβαση αποτελούσε εθνική τοποθέτηση χωρίς αίτημα για ψήφισμα, διαφέροντας από μια ελληνική προσφυγή όπως αυτή του 1976. Τότε, υπενθυμίζει, το Συμβούλιο Ασφαλείας είχε εγκρίνει το ψήφισμα 395, το οποίο έκανε ρητή αναφορά στο Κεφάλαιο VI του Χάρτη και τόνιζε τη σημασία των δικαστικών μέσων, ιδιαίτερα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. «Το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα από το 1976 έως σήμερα το έχουμε βιώσει», προσθέτει.
Ευάγγελος Βενιζέλος: Για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, θεωρεί ότι θα ήταν επωφελές να επεκταθεί η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 2020
Στο ευρύτερο πλαίσιο, ο κ. Βενιζέλος τοποθετεί την εθνική στρατηγική σε ορίζοντα διακοσίων, εκατό και πενήντα ετών. Εκτιμά ότι τα τελευταία 52 χρόνια, η ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής εστιάζει στο Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, εντός ενός ρευστού διεθνούς περιβάλλοντος και υπό τη σκιά της κρίσης της Δύσης. Για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει, υπάρχει μια «σχεδόν γενετική αντίφαση»: η κύρια απειλή για την εθνική ασφάλεια προέρχεται από κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, της ίδιας δηλαδή συμμαχίας που προβλέπει συλλογική άμυνα.
Αναφέρεται στην επικρατούσα, όπως γράφει, εντύπωση στη δημόσια συζήτηση, ότι το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ δεν έχουν προσφέρει λύσεις, ενώ αντίθετα, διμερή ή τριμερή σχήματα μπορούν να το επιτύχουν. Απαντά ότι η συνεργασία με το Ισραήλ, περιλαμβανομένης της προμήθειας της «Ασπίδας του Αχιλλέα», αποτελεί επιλογή εθνικής ασφάλειας και όχι ανάθεση της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών. Το ίδιο, επισημαίνει, ισχύει και για τη γαλλική συμμετοχή στο καλώδιο GSI.
Όσον αφορά το τουρκολιβυκό μνημόνιο, θεωρεί ότι θα ήταν ωφέλιμο να επεκταθεί η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 2020, εντός του πλαισίου της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Παρατηρεί ότι η Λιβύη διατύπωσε αντιρρήσεις για αυτή τη συμφωνία «όψιμα», το 2025, ενώ είχε ήδη από το 2019 καλέσει όσους είχαν νομικές αντιρρήσεις να προσφύγουν στη Χάγη.
Το κεντρικό μήνυμα του άρθρου, σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, είναι ότι ούτε το Ισραήλ, ούτε η Γαλλία, ούτε η Αίγυπτος μπορούν να αναλάβουν για λογαριασμό της Ελλάδας τις πολιτικές πρωτοβουλίες, όπως η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με την Τουρκία, είτε μέσω συμφωνίας είτε μέσω δικαστικής απόφασης. Η χώρα, γράφει, οφείλει να είναι προετοιμασμένη όχι μόνο αμυντικά αλλά και πολιτικά-διπλωματικά, και το πολιτικό της προσωπικό να είναι έτοιμο να αναλάβει το κόστος. Η οικονομική κρίση, προσθέτει, «πρέπει να λειτουργεί διδακτικά».
Κλείνοντας, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος δεν επιτρέπει στρατηγικό αναστοχασμό ούτε αισιοδοξία για ευρείες συναινέσεις. Ο χρόνος των διεθνών εξελίξεων, επισημαίνει, δεν υποχωρεί μπροστά στον εσωτερικό πολιτικό χρόνο, καθιστώντας επιβεβλημένη, όπως τονίζει, τη συνεχή τήρηση υπόψη των δεδομένων και των ερωτημάτων.
