Νέα δεδομένα ανανεώνουν τη συζήτηση για το μέλλον άνω των 50.000 εργαζομένων στο Δημόσιο. Οι αυξημένες ανάγκες των δημόσιων υπηρεσιών σε προσωπικό, οι συνεχείς συνταξιοδοτήσεις και η πολυετή απασχόληση χιλιάδων εργαζομένων με διαδοχικές συμβάσεις, επαναφέρουν δυναμικά στο προσκήνιο το ζήτημα της μονιμοποίησης. Το θέμα αφορά εργαζομένους που, σε πολλές περιπτώσεις, διανύουν πολυετή θητεία στην ίδια υπηρεσία, καλύπτοντας ανάγκες που κάθε άλλο παρά προσωρινές είναι. Δήμοι, περιφέρειες, νοσοκομεία, κοινωνικές δομές και άλλοι δημόσιοι φορείς εξακολουθούν να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε προσωπικό με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δημιουργώντας ένα διαρκές ερώτημα για το μέλλον τους με τη λήξη των συμβάσεων.
Διαβάστε: Μισθολογική διαφάνεια από 1η Νοεμβρίου 2026: Τι αλλάζει για εργαζόμενους και επιχειρήσεις
Δημόσιο: Η Αναζήτηση Μόνιμης Λύσης για Εργαζομένους με Πολυετή Εμπειρία
Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ξεκινήσει άτυπη συζήτηση μεταξύ των υπουργείων Οικονομικών, Εσωτερικών και Εργασίας σχετικά με το αν και με ποιον τρόπο μπορεί να δοθεί μια μόνιμη λύση για εργαζομένους που έχουν αποκτήσει πολυετή εμπειρία, χωρίς όμως να παραβιάζονται οι κανόνες προσλήψεων στο Δημόσιο.
Ενταγμένοι στη Λειτουργία των Υπηρεσιών
Οι εργαζόμενοι που έχουν συμπληρώσει πολυετή υπηρεσία με διαδοχικές συμβάσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης. Πρόκειται για προσωπικό που, παρότι τυπικά δεν είναι μόνιμοι υπάλληλοι, στην πράξη έχει ενσωματωθεί πλήρως στη λειτουργία των υπηρεσιών και καλύπτει καθημερινές ανάγκες. Η συγκεκριμένη κατηγορία εργαζομένων υποστηρίζει ότι είναι αδύνατο να αντιμετωπίζεται ως «προσωρινή» μια εργασιακή σχέση που έχει διαρκέσει επί σειρά ετών. Από την άλλη πλευρά, το Δημόσιο δεν μπορεί να μετατρέψει αυτομάτως όλες τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου, λόγω αυστηρών συνταγματικών και θεσμικών περιορισμών.
Ωστόσο, η ανάγκη αντιμετώπισης μιας πραγματικής εργασιακής κατάστασης, χωρίς να δημιουργηθεί διαδικασία παράκαμψης των προβλεπόμενων διαδικασιών προσλήψεων, είναι «ανοιχτή» προς διερεύνηση.
Το κύριο εμπόδιο σε οποιοδήποτε σχέδιο οριζόντιας μονιμοποίησης συνιστά το άρθρο 103 του Συντάγματος, το οποίο θέτει συγκεκριμένους κανόνες για τη στελέχωση του Δημοσίου. Με βάση το ισχύον πλαίσιο, η πολυετής απασχόληση με συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν οδηγεί αυτόματα σε μετατροπή της εργασιακής σχέσης σε μόνιμη. Επομένως, ένα σενάριο που θα προέβλεπε την αυτόματη μονιμοποίηση όλων όσων έχουν συμπληρώσει συγκεκριμένο αριθμό ετών υπηρεσίας, θα αντιμετώπιζε σοβαρά θεσμικά εμπόδια.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει, σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους, ότι δεν μπορούν να αναζητηθούν εναλλακτικές λύσεις. Ένα από τα σενάρια αφορά την ενίσχυση της μοριοδότησης της προϋπηρεσίας σε μελλοντικές διαδικασίες πρόσληψης. Σε ένα τέτοιο μοντέλο, οι εργαζόμενοι με πολυετή υπηρεσία στο Δημόσιο θα μπορούσαν να έχουν σημαντικό πλεονέκτημα λόγω της εμπειρίας τους, χωρίς όμως να αποκλείονται οι υπόλοιποι υποψήφιοι.
Αυτό το «φωτογραφικό» «πείραμα» είχε εφαρμοστεί στη Δημόσια Τηλεόραση, κατά το κλείσιμο της ΕΡΤ, όπου εργαζόμενοι του πρώην φορέα είχαν απορροφηθεί μέσω ΑΣΕΠ. Η λύση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει έναν συμβιβασμό: από τη μία, θα αναγνωρίζεται η πραγματική εμπειρία ανθρώπων που έχουν ήδη εργαστεί για χρόνια σε δημόσιες υπηρεσίες, και από την άλλη, θα διατηρείται η διαδικασία επιλογής προσωπικού εντός ενός θεσμικού πλαισίου.
Η πολυετής εμπειρία θα μπορούσε, ανάλογα με το επιλεγμένο μοντέλο, να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα σε διαδικασίες του ΑΣΕΠ, ιδιαίτερα για θέσεις που αντιστοιχούν στο αντικείμενο εργασίας του συμβασιούχου. Η επαναφορά της συζήτησης δεν είναι τυχαία. Το Δημόσιο αντιμετωπίζει ένα σημαντικό κύμα αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης, ενώ παράλληλα πολλές υπηρεσίες παρουσιάζουν ελλείψεις προσωπικού.
Σε κρίσιμους τομείς, η ανάγκη για εργαζομένους είναι διαρκής. Υγεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαίδευση και άλλες δημόσιες δομές απαιτούν προσωπικό για την εύρυθμη λειτουργία τους. Ήδη, στον τομέα της Υγείας απασχολούνται χιλιάδες νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό. Παράλληλα, άλλες χιλιάδες εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μέσω προγραμμάτων της ΔΥΠΑ. Την ίδια στιγμή, η ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού δεν μπορεί να βασίζεται επ’ αόριστον σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Όσο περισσότερο ένας εργαζόμενος παραμένει στην ίδια θέση, τόσο πιο έντονο γίνεται το ερώτημα αν η ανάγκη που καλύπτει είναι πράγματι προσωρινή. Από την πλευρά της διοίκησης, υπάρχει και ένα πρακτικό ζήτημα: η αποχώρηση ενός έμπειρου συμβασιούχου σημαίνει ότι η υπηρεσία χάνει έναν άνθρωπο που γνωρίζει τη λειτουργία της, και στη συνέχεια χρειάζεται να εκπαιδεύσει έναν νέο εργαζόμενο. Παρά τα σενάρια που κυκλοφορούν, ένα πιθανό σχέδιο δεν θα μπορούσε να αφορά οριζόντια όλους τους συμβασιούχους. Τα κριτήρια πρέπει να είναι συγκεκριμένα και αντικειμενικά. Η διάρκεια της υπηρεσίας, η ειδικότητα, το αντικείμενο εργασίας, η κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών, ο τρόπος πρόσληψης και η ύπαρξη οργανικών θέσεων είναι παράγοντες που θα μπορούσαν να παίξουν καθοριστικό ρόλο.
Προγράμματα ΔΥΠΑ
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να διαχωριστούν οι εργαζόμενοι που καλύπτουν πραγματικές και μόνιμες ανάγκες από εκείνους που απασχολούνται σε προγράμματα ή δράσεις με σαφώς προσωρινό χαρακτήρα. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι αυτό της ΔΥΠΑ, μέσω του οποίου εργάζονται 10.000 άτομα που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση. Επιπλέον, άλλα 34.000 άτομα καλύπτουν από προγράμματα της ΔΥΠΑ πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε δήμους και Περιφέρειες. Το ζητούμενο πλέον είναι εάν η συζήτηση θα παραμείνει στο επίπεδο των σεναρίων ή θα οδηγήσει σε συγκεκριμένη θεσμική παρέμβαση.
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
