Με μία νέα, αιχμηρή ανάρτησή της, η ψυχολόγος Μαρία Ιωαννίδου, πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της «Ελπίδας», φωτίζει ορισμένες από τις αιτίες της αποχώρησής της από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Τονίζει πως ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών, που φιλοδοξεί να επιφέρει αλλαγή στην τρέχουσα πραγματικότητα, δεν αρκεί να διακηρύσσει τη δημοκρατία, αλλά πρέπει «να λειτουργεί δημοκρατικά». Κατά συνέπεια, δεν μπορεί «να αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας».
“Ελπίδα για τη Δημοκρατία”: Η Μαρία Ιωαννίδου Εξηγεί τους Λόγους της Αποχώρησής της από το Κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού
“Ελπίδα για τη Δημοκρατία”: Η Μαρία Ιωαννίδου Εξηγεί τους Λόγους της Αποχώρησής της από το Κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού
Αναλυτικά, τα όσα ανέφερε η κυρία Ιωαννίδου μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook:
«ΤΟ «ΜΑΖΙ» ΕΧΕΙ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ… ΟΡΙΑ!
Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα αδιαπέραστο τείχος. Είναι ο χώρος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», επιτρέποντας σε κανένα από τα δύο να μην χρειαστεί να εξαφανιστεί, προκειμένου να υπάρξει το «εμείς».
Ίσως αυτή η έννοια να αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση του μεγαλύτερου στοιχήματος ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.
Ένα κίνημα δεν διαφοροποιείται απλώς επειδή παρουσιάζει νέα πρόσωπα, φέρει ένα αισιόδοξο όνομα ή καταγγέλλει τις πρακτικές των προηγούμενων κομμάτων. Η πραγματική διαφοροποίηση έγκειται στον τρόπο λειτουργίας του.
Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από πολιτικούς σχηματισμούς που βασίζονται σε ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, ισορροπίες δυνάμεων και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφορετική άποψη ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη συλλογικής συνοχής.
Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών, που στοχεύει στην αλλαγή αυτής της κατάστασης, δεν μπορεί να περιοριστεί στην απλή αντικατάσταση των προσώπων. Οφείλει να ανατρέψει το υφιστάμενο μοντέλο.
Να μην προτάσσει μόνο τη δημοκρατία, αλλά να την ενσωματώνει στην καθημερινή του λειτουργία.
Να μην ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να την επιδεικνύει.
Να διαθέτει δομές που λαμβάνουν πραγματικές αποφάσεις, θεσπίζουν κανόνες που δεσμεύουν όλους και διασφαλίζουν λογοδοσία ανεξάρτητη από πρόσωπα.
Και, κυρίως, να μπορεί να αγκαλιάζει και να επεξεργάζεται τις διαφορετικές φωνές.
Διότι η ενότητα δεν ταυτίζεται με την ομοφωνία. Σημαίνει την ικανότητα να εκφράζουμε τη διαφωνία μας και, παρά ταύτα, να διατηρούμε τη σύνδεσή μας.
Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητα προσέγγισης χωρίς απώλεια της ατομικότητας. Όταν χάνεται η επαφή, επέρχεται η απομόνωση. Όταν αμβλύνονται τα όρια, οδηγούμαστε στη συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν επιτυγχάνεται γνήσια συνάντηση.
Το ίδιο ισχύει και για κάθε συλλογικότητα. Απαιτείται ηγεσία που αφουγκράζεται, στελέχη που συνεισφέρουν αντί να επιβεβαιώνουν, μέλη που δρουν ως ενεργοί πολίτες και όχι ως απλοί οπαδοί, και ένας κοινός σκοπός που υπερβαίνει κάθε μεμονωμένο πρόσωπο.
Η καινοτομία ενός κινήματος δεν αποδεικνύεται από τις καταγγελίες του. Αποδεικνύεται από τον τρόπο λειτουργίας του. Και αυτή η λειτουργία συνιστά από μόνη της μία βαθιά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.
Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο σημείο της συνάντησής τους. Δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε άμμο για να την αγγίξει, ούτε η άμμος σε θάλασσα για να την υποδεχτεί. Αλληλεπιδρούν, διαμορφώνουν η μία την άλλη — και παρόλα αυτά, καθεμία διατηρεί την ουσία της.
Ένα κίνημα πολιτών δεν χρειάζεται άτομα που ακολουθούν την ίδια πορεία. Χρειάζεται άτομα που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της συμμετοχής τους.
Η αλλαγή που επιθυμούμε για τη χώρα μας ξεκινά από τον τρόπο που επιλέγουμε να συνυπάρχουμε.
Διότι η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δεν προκύπτει όταν τα όρια εξαφανίζονται… γεννιέται ακριβώς εκεί που τα όρια συναντιούνται!».
Η Ανάρτηση της Μαρίας Ιωαννίδου
Η Ανάρτηση της Μαρίας Ιωαννίδου
