Η πορεία του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μοιάζει να αποτελεί ένα αποτρεπτικό παράδειγμα για όσους φιλοδοξούν να χαράξουν πολιτική πορεία. Όλα δείχνουν ότι η Μαρία Καρυστιανού, η οποία πριν από λίγους μήνες υπήρξε σύμβολο αναζήτησης διαφάνειας και λογοδοσίας στον δημόσιο βίο, φέρεται να απομακρύνεται από πολλά στελέχη, παραμένοντας, κατά τις πληροφορίες, κοντά μόνο στη στενή της συνεργάτιδα, Μαρία Γρατσία.
Διαβάστε: Ιδρυτικό μέλος της “Ελπίδας” αδειάζει Καρυστιανού και Γρατσία: “Μόνο στο άκουσμα ‘καταστατικό’ έπαιρναν depon”
Νέες καταγγελίες από πρώην στενούς συνεργάτες, όπως οι Θανάσης Αυγερινός και Ηλίας Μιχαλάς, αναφορικά με παρασκηνιακές ενέργειες και χειρισμούς, έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτές οι εξελίξεις φέρνουν στην επιφάνεια αμφιλεγόμενα ζητήματα που αφορούν τον λεγόμενο αντισυστημισμό του νεοσύστατου κόμματος. Η δημόσια τοποθέτηση του επικοινωνιολόγου και ιδρυτικού στελέχους, Ηλία Μιχαλά, με την χαρακτηριστική φράση «Ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες…», έρχεται να προστεθεί στις αιχμηρές και ειρωνικές αναρτήσεις του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος υπήρξε στενός συνεργάτης και κεντρικός παρουσιαστής στην εκδήλωση αποκαλυπτηρίων της «Ελπίδας» στη Θεσσαλονίκη.
Στην ανάρτησή του, ο κ. Μιχαλάς κατονόμασε ευθέως τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία, κατηγορώντας τες για αυταρχικές μεθόδους, παρασκηνιακές παρεμβάσεις και για τη δράση ατόμων που κινούνταν μακριά από τη δημόσια σφαίρα.
«Σε αντίθεση με τη Μαρία Καρυστιανού που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της ΝΙΚΗΣ. Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση ήταν πως η δεδομένη παρουσία της Μαρίας Γρατσία θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν κυρίως σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή. Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός. Όλοι τον ξέραμε. Ξέραμε τι λέει και σε ποια πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει. Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας. Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί. Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ», περιέγραψε ο κ. Μιχαλάς στην εκτενή του ανάρτηση, προσθέτοντας: «Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν φανερά η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές/Ανεξήγητα; Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό ούτε για τον Φρονιμάκη ούτε για τον Κοκοτσάκη ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μία ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας».
Νωρίτερα, τον περασμένο Ιούνιο, ο Βασίλης Κοκοτσάκης, πραγματογνώμονας που συνδέθηκε στενά με τον αγώνα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, είχε εξαπολύσει σφοδρή κριτική στη Μαρία Καρυστιανού σχετικά με την οργάνωση και λειτουργία του κόμματος. Σε πολυσέλιδη επιστολή του, έκανε λόγο για συγκεντρωτισμό στη λήψη αποφάσεων, έλλειψη θεσμών και διαδικασιών, καθώς και για απόκλιση του εγχειρήματος από το αρχικό όραμα ενός αυθεντικού κινήματος πολιτών. Ο κ. Κοκοτσάκης στράφηκε ευθέως κατά της κυρίας Καρυστιανού, τονίζοντας ότι ως επικεφαλής του εγχειρήματος φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος. Σύμφωνα με τον πραγματογνώμονα, η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες, όπως και το καταστατικό. «Διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας. Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε. Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της. Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της. Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας γι’ αυτήν».
Αυτές οι δημόσιες αντιπαραθέσεις αφήνουν το πολιτικό εγχείρημα βαριά πληγωμένο, δυσχεραίνοντας την επανασυσπείρωση των πολιτών. Αποδεικνύεται έτσι η ευθραυστότητα σχημάτων που βασίζονται αποκλειστικά στον θυμό και το συναίσθημα, χωρίς γερά θεσμικά θεμέλια. Το μέλλον του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού φαντάζει πλέον αβέβαιο, αναδεικνύοντας τα όρια και τις αντιφάσεις του σύγχρονου αντισυστημισμού και αποδεικνύοντας ότι η μετάβαση από το σύμβολο στον πολιτικό αγώνα απαιτεί πολύ περισσότερα από τη συλλογική οργή.
