Εκδήλωση φόρου τιμής για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 πραγματοποιήθηκε, στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από τη σφαγή στο Ισραήλ, με κεντρικά μηνύματα τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, την αντιμετώπιση της κλιμάκωσης του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και την ανάγκη οικοδόμησης μιας πραγματικής και βιώσιμης ειρήνης.
Διαβάστε: Η συγκινητική βράβευση των Ελλήνων πυροσβεστών από την πρέσβη του Ισραήλ – “Σας ευχαριστούμε για το θάρρος και τη δύναμή σας, είμαστε ενωμένοι” (Εικόνες)
«Το Ισραήλ ζητά το δικαίωμα να προστατεύει τον λαό του»: Η πρέσβης Πνινάτ Γιανάι στην εκδήλωση μνήμης για την 7η Οκτωβρίου
Στην εκδήλωση, η πρέσβειρα του Ισραήλ στην Ελλάδα, Πνινάτ Γιανάι, αναφέρθηκε στη βιωματική εμπειρία της από την ημέρα της επίθεσης, περιγράφοντας τις στιγμές κατά τις οποίες βρισκόταν στο νότιο Ισραήλ μαζί με τη μικρή κόρη της, προσπαθώντας να την προστατεύσει από τις εικόνες και τις ειδήσεις της σφαγής. Μέσα από την προσωπική της μαρτυρία, ανέδειξε το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας, τις δολοφονίες αμάχων και τις απαγωγές, υπογραμμίζοντας ότι η 7η Οκτωβρίου δεν αποτέλεσε απλώς μια τρομοκρατική επίθεση, αλλά εκδήλωση μιας ιδεολογίας που επιδιώκει την καταστροφή του Ισραήλ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε η Ισραηλινή πρέσβειρα στην επαγγελματική της διαδρομή ως δικηγόρου και υπερασπίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επισημαίνοντας ότι επί σειρά ετών είχε εκπροσωπήσει Παλαιστινίους από τη Γάζα και την Ιουδαία και Σαμάρεια, διεκδικώντας την πρόσβασή τους σε ιατρική περίθαλψη, την προστασία των εργασιακών τους δικαιωμάτων και τη διασφάλιση της νομικής τους προστασίας στα ισραηλινά δικαστήρια.Όπως ανέφερε, η εμπειρία της αυτή έκανε ακόμη πιο οδυνηρή την αντίθεση ανάμεσα στην πίστη της στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στις εικόνες της βίας που αντίκρισε στις 7 Οκτωβρίου. Τόνισε, παράλληλα, ότι καμία πολιτική διαφωνία δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονία παιδιών, τη σεξουαλική βία ή την απαγωγή αθώων ανθρώπων.
Η κλιμάκωση του αντισημιτισμού αποτέλεσε κεντρικό σημείο της ομιλίας της. Η κ. Γιανάι υπογράμμισε ότι το μίσος ενισχύεται όταν γίνεται ανεκτό μέσα από τον δημόσιο λόγο και όταν η κοινωνία επιλέγει να σιωπά. Παράλληλα, ευχαρίστησε την Ελλάδα, την κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό για τη στάση τους μετά την επίθεση, κάνοντας ειδική μνεία στην απόφαση να φωταγωγηθεί η Βουλή των Ελλήνων με την ισραηλινή σημαία, ως ένδειξη αλληλεγγύης. Αναφερόμενη στη δημοκρατία και στην ελευθερία της διαμαρτυρίας, σημείωσε ότι τα δικαιώματα συνοδεύονται από ευθύνη και ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται στο μίσος να κυριαρχεί στον δημόσιο χώρο. Εξέφρασε, επίσης, την εκτίμησή της για τις δημόσιες τοποθετήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη σχετικά με τη διοργάνωση διαδήλωσης έξω από την ισραηλινή πρεσβεία στις 7 Οκτωβρίου.
Η πρέσβειρα αναφέρθηκε ακόμη στο δικαίωμα του Ισραήλ να προστατεύει τους πολίτες του, υποστηρίζοντας ότι η ασφάλεια και η ισχύς αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για μια βιώσιμη ειρήνη. Παράλληλα, επανέλαβε την ανάγκη συνεργασίας με εταίρους που απορρίπτουν την τρομοκρατία και επιθυμούν ένα μέλλον ειρηνικής συνύπαρξης, με αξιοπρέπεια και ελπίδα για τις επόμενες γενιές. Στην εκδήλωση έδωσαν το «παρών», μεταξύ άλλων, εκπρόσωποι των πρεσβειών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αργεντινής, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης, καθώς και οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας Μάκης Βορίδης, Φίλιππος Φόρτωμας, Μίλτος Χρυσομάλλης και Κωνσταντίνος Καραγκούνης.
Δείτε φωτογραφίες:
Ολόκληρη η ομιλία της Ισραηλινής πρέσβειρας Πνινάτ Γιανάι
Αξιότιμοι Υπουργοί, Αξιότιμα μέλη του Κοινοβουλίου, Μέλη του διπλωματικού σώματος, Αγαπητοί συνάδελφοι Πρέσβεις, Πρόεδρε του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος, Μέλη των Ισραηλιτικών Κοινοτήτων, Αξιότιμοι προσκεκλημένοι, Αγαπητοί φίλοι,
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που αλλάζουν τα πάντα. Δεν αφορούν μόνο τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μας αλλάζουν, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Η 7η Οκτωβρίου ήταν μια τέτοια στιγμή. Εκείνο το πρωί, βρισκόμουν σε ένα ταξίδι με τη μικρή μου κόρη στο νότιο Ισραήλ, όχι μακριά από τα μέρη όπου διαπράχθηκε η σφαγή. Μας φιλοξενούσαν σε μια βίλα, όταν ξαφνικά ακούσαμε τον συναγερμό. Καθόμουν στο καθιστικό και παρακολουθούσα τηλεόραση. Καθώς οι φρικτές ειδήσεις συνέχιζαν να φτάνουν, προσπαθούσα να προστατεύσω την κόρη μου από τις εικόνες στην οθόνη. Της ζήτησα να πάει στο υπνοδωμάτιο και να φτιάξει κάτι δημιουργικό. Της ζωγράφισα ένα κουνελάκι και της ζήτησα να χρωματίσει κάθε αυτί με διαφορετικό χρώμα. Ύστερα ζωγράφισα μια χελώνα και ένα αρκουδάκι. Οτιδήποτε θα την κρατούσε στον αθώο κόσμο της παιδικής ηλικίας. Μέσα σε εκείνο το δωμάτιο υπήρχαν ζωγραφιές γεμάτες χρώματα. Στην οθόνη της τηλεόρασης, όμως, στο καθιστικό, υπήρχε μόνο ένα χρώμα. Το κόκκινο. Το κόκκινο του αίματος. Οικογένειες δολοφονήθηκαν μέσα στα σπίτια τους. Παιδιά σκοτώθηκαν μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Γονείς σκοτώθηκαν μπροστά στα μάτια των παιδιών τους. Ολόκληρες οικογένειες εξοντώθηκαν. Σπίτια πυρπολήθηκαν. Παιδιά πυροβολήθηκαν. Νεαρές κοπέλες και γυναίκες, αιμόφυρτες, μεταφέρθηκαν με τζιπ με προορισμό τη Γάζα. Άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και βρέφη απήχθησαν, ενώ ακόμη ήταν τραυματισμένοι. Και όλα αυτά τα φρικτά εγκλήματα καταγράφονταν με κάμερες GoPro στερεωμένες στα κεφάλια των τρομοκρατών και μεταδίδονταν στο διαδίκτυο σε πραγματικό χρόνο. Ολόκληρες κοινότητες μετατράπηκαν σε σκηνές ανείπωτης βίας και αιματοχυσίας.
Η 7η Οκτωβρίου δεν ήταν απλώς μια φρικτή τρομοκρατική επίθεση. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ιδεολογίας που διακηρύσσει ανοιχτά ότι επιδιώκει την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ. Η διαφορά ανάμεσα σε όσα έκαναν οι τρομοκράτες και σε όσα ήθελαν να κάνουν δεν ήταν οι προθέσεις τους. Ήταν αποκλειστικά η έλλειψη ικανότητας να τα πραγματοποιήσουν. Και σας θέτω το εξής ερώτημα: Τι θα έκανε οποιαδήποτε χώρα που εκπροσωπείται σε αυτή την αίθουσα, εάν χιλιάδες τρομοκράτες περνούσαν τα σύνορά της, δολοφονούσαν τους πολίτες της και απήγαν τα παιδιά της; Το Ισραήλ δεν ζητά ειδικά δικαιώματα. Ζητά το ίδιο δικαίωμα που έχει κάθε χώρα. Το δικαίωμα να προστατεύει τον λαό του. Αγαπητοί φίλοι, Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι προσωπικό. Για πολλά χρόνια, εργάστηκα ως δικηγόρος και υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκπροσώπησα δεκάδες Παλαιστινίους από τη Γάζα και την Ιουδαία και Σαμάρεια. Αγωνίστηκα για να έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη στα καλύτερα νοσοκομεία του Ισραήλ. Αγωνίστηκα εναντίον εργοδοτών που δεν τους παρείχαν τα δικαιώματα που δικαιούνταν βάσει του νόμου. Τους εκπροσώπησα στα ισραηλινά δικαστήρια, ακόμη και σε ποινικές υποθέσεις, και αγωνίστηκα για την προστασία των νόμιμων δικαιωμάτων τους. Τα έκανα όλα αυτά επειδή πιστεύω βαθιά ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής ή εθνικότητας. Και τότε ήρθε η 7η Οκτωβρίου.
Καθώς παρακολουθούσα στην τηλεόραση τις φρικτές εικόνες —τις δολοφονίες, τη βία και τις απαγωγές— είδα κάτι ακόμη που με συγκλόνισε βαθιά. Δεν ήταν μόνο οι τρομοκράτες της Χαμάς που εισέβαλαν στις ισραηλινές κοινότητες. Είδα επίσης αμάχους από τη Γάζα να εισέρχονται στα κιμπούτς και να συμμετέχουν σε αυτές τις φρικτές εγκληματικές πράξεις. Ορισμένοι γνώριζαν τις γειτονιές και τις οικογένειες, επειδή είχαν εργαστεί για αυτές, είχαν γίνει δεκτοί στα σπίτια τους και είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Εκείνη τη στιγμή, ήταν σαν να εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια μου δύο διαφορετικές εικόνες. Στην πρώτη οθόνη έβλεπα τη σφαγή, τα θύματα και την ανείπωτη αγριότητα. Στη δεύτερη έβλεπα ολόκληρη την επαγγελματική μου ζωή. Όλους τους ανθρώπους που είχα εκπροσωπήσει. Όλους τους αγώνες που είχα δώσει για τα δικαιώματά τους. Όλες τις πόρτες που είχα ανοίξει για αυτούς. Όλα όσα είχαμε κάνει εγώ και οι συνεργάτες μου, επειδή πιστεύαμε στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και καθώς παρακολουθούσα αυτές τις δύο εικόνες, συνέχιζα να αναρωτιέμαι: Από πού προήλθε όλο αυτό το μίσος; Από πού; Ένα από τα πιο οδυνηρά πράγματα μετά την 7η Οκτωβρίου ήταν το πόσο γρήγορα άρχισε να χάνεται η ηθική διαύγεια των πρώτων ημερών. Προτού καν προλάβουμε να θάψουμε τους νεκρούς μας, κάποιοι προσπαθούσαν ήδη να δικαιολογήσουν αυτά τα εγκλήματα. Καμία πολιτική διαφωνία δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονία παιδιών, τον βιασμό γυναικών ή την απαγωγή αθώων ανθρώπων. Και γι’ αυτό θέλω σήμερα να ευχαριστήσω την Ελλάδα. Μόλις λίγες ημέρες μετά τη σφαγή, ο Κωνσταντίνος Τασούλας, τότε Πρόεδρος της Βουλής και σήμερα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, αποφάσισε να φωταγωγηθεί η Βουλή των Ελλήνων με την ισραηλινή σημαία. Ήταν κάτι περισσότερο από μια φιλική χειρονομία.
Ήταν μια πράξη ηθικής διαύγειας. Εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ, ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό για τη στήριξή τους. Κυρίες και κύριοι, Η άνοδος του αντισημιτισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη πρέπει να μας ανησυχεί όλους. Το μίσος αρχίζει με λόγια που το καθιστούν αποδεκτό και με τη σιωπή που του επιτρέπει να εξαπλωθεί. Όταν κάποιος ανάβει ένα σπίρτο, δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο μίσος υπάρχει ήδη στην καρδιά του ανθρώπου που στέκεται απέναντί του. Η ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει ελευθερία διάδοσης του μίσους. Και η άρνηση του δικαιώματος του εβραϊκού λαού να έχει το δικό του κράτος δεν πρέπει ποτέ να γίνεται τρόπος συγκάλυψης του αντισημιτισμού. Εδώ, στην Ελλάδα, γεννήθηκε η δημοκρατία. Ο Σόλων κατανοούσε ότι η ελευθερία χρειάζεται νόμους και όρια. Δύο αιώνες αργότερα, ο Σωκράτης μάς δίδαξε να αμφισβητούμε τις πράξεις μας και να αναλογιζόμαστε τι είναι σωστό και τι λάθος. Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ηθική ευθύνη. Την περασμένη εβδομάδα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ελλάδας, Παύλος Μαρινάκης, άσκησε έντονη κριτική στην απόφαση να πραγματοποιηθεί διαδήλωση έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, την ημέρα του εθνικού μας πένθους. Τον ευχαριστώ για αυτά τα σημαντικά λόγια. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατίας.
Η ελευθερία, όμως, συνοδεύεται από ευθύνη. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε στο μίσος να κυριαρχήσει στους δρόμους μας. Αξιότιμοι προσκεκλημένοι, Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου, πρέπει να θυμόμαστε όχι μόνο εκείνους που χάσαμε, αλλά και τα διδάγματα εκείνης της ημέρας. Ο εβραϊκός λαός γνωρίζει πολύ καλά το φοβερό τίμημα της αδυναμίας να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ακόμη και εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, αυτή η ιστορία βρίσκεται οδυνηρά κοντά μας. Το Κράτος του Ισραήλ αποτελεί την ιστορική απάντησή μας σε αυτή την αδυναμία. Ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας και διωγμών, επιστρέψαμε στην πατρίδα μας ως ελεύθερος λαός, ικανός να προστατεύσει ο ίδιος το μέλλον του. Σήμερα, τιμούμε τη μνήμη όσων δολοφονήθηκαν και όσων έπεσαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα μας. Όμως, μαζί με τον πόνο μας, στεκόμαστε με υπερηφάνεια. Υπερηφάνεια για έναν λαό που ανασηκώθηκε, ξανά και ξανά, μέσα από την καταστροφή. Έναν λαό που συνεχίζει να οικοδομεί, να καινοτομεί, να δημιουργεί και να προσφέρει στον κόσμο πολύ περισσότερα από όσα θα περίμενε κανείς με βάση το μέγεθός του. Το Ισραήλ είναι μια στρατιωτική δύναμη και ισχυρό στον τομέα της ασφάλειας. Το Ισραήλ είναι υπερδύναμη στον στρατιωτικό τομέα και στον τομέα της ασφάλειας. Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του κόσμου.
Η Λωρίδα της Γάζας είναι μια πολύ μικρή περιοχή. Αν έστω και ένα μέρος όσων λέγονται για εμάς ήταν αληθές, θα είχαμε τελειώσει αυτόν τον πόλεμο μέσα σε δύο εβδομάδες, και ασφαλώς όχι με τίμημα τον θάνατο εκατοντάδων στρατιωτών μας. Ενεργούμε, όμως, με αυστηρή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο, θέτοντας σε κίνδυνο τους ίδιους μας τους στρατιώτες στο πεδίο, προκειμένου να αποτρέψουμε την πρόκληση βλάβης σε αμάχους. Οι στρατιώτες μας δημιουργούν ανθρωπιστικούς διαδρόμους, ώστε να βοηθήσουν τους αμάχους να μετακινηθούν σε ασφαλέστερες περιοχές, διευκολύνουν την παράδοση τροφίμων και ανθρωπιστικής βοήθειας και εκδίδουν προειδοποιήσεις πριν από τις επιθέσεις, δίνοντας στους αμάχους χρόνο να απομακρυνθούν. Λαμβάνουμε αυτά τα μέτρα επειδή η προστασία της ζωής των αμάχων έχει σημασία για εμάς, ακόμη και εν μέσω πολέμου. Και όποιος σας λέει το αντίθετο, απλώς δεν σας λέει την αλήθεια. Διαθέτουμε τη δύναμη, το θάρρος και την αποφασιστικότητα να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Δεν θα αφήσουμε ποτέ ξανά το μέλλον μας στα χέρια άλλων. Θα συνεχίσουμε να ζούμε ως ένας ελεύθερος, υπερήφανος και ισχυρός λαός στην πατρίδα μας. Και όμως, θα εξακολουθούμε πάντα να επιδιώκουμε την ειρήνη. Η πραγματική ειρήνη, όμως, δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην αδυναμία. Πρέπει να στηρίζεται στην ασφάλεια και την ισχύ. Και να οικοδομείται μαζί με αληθινούς και ειλικρινείς εταίρους, που πιστεύουν πραγματικά στην ειρήνη, απορρίπτουν την τρομοκρατία και τη βία και συμμερίζονται την επιθυμία μας για ένα καλύτερο μέλλον, για μια ζωή γεμάτη ελπίδα και αξιοπρέπεια για τα παιδιά μας και τα παιδιά τους. Είθε η μνήμη όλων όσων χάσαμε να είναι αιώνια ευλογία. עם ישראל חי — Ο λαός του Ισραήλ ζει. Σας ευχαριστώ θερμά.
